Winter
De zomer sterft,
weemoed, droefheid om ons heen.
Alles wit en stil,
de bomen kaal,
de aarde kil.
Ieder blad
heeft zijn geluk gehad,
geschaard rondom de moederboom,
blijft het liggen zonder droom.
Als dank voor het leven,
dat de moederboom hun heeft gegeven,
houdt het moeders voeten warm.
Wat is de mens toch arm!!
Val nu blad, val nu neer
morgen ben ik er misschien niet meer.
Niemand zal me nog verwarmen
en omarmen.
Ook voor mij is dan de zomer voorbij
en staat de winter aan mijn zij.
Zoals het bos in leegte en nood,
verbonden met de dood.

herfst
blaadjes vallen van de bomen,
wat een mooi gezicht.
De paddestoelen die straks komen.
En een heel ander licht.

Roze, gele en een rode lucht.
De kleuren groen en oranje.
En soms nog even die zomerlucht.
Al gauw zien we weer de kastanje.

Eikeltjes en dennen naalden,
zoeken we weer allemaal in het bos.
met door de bomen wat herfst zonnestralen,
en op onze wangen een roze blos.

De Herfst van mijn Leven.
Niets meer moeten,alles moet kunnen.
Een keer een knoop, aannaaien.
Tijd om de huisdieren te aaien.
Je kinderen het allerbeste gunnen.
Genieten van kleinkinderen met hun I pot.
Hun haren wild in hun leven,gun hen dat genot.
Genieten van je tuin,al was het een balkon.
Een roos opkweken met een bloem uit een vaas.
Wonder boven wonder!! Dat gaat!!
De luizenplaag,geen zorgen meer voor mij.
Is allang voorbij.

Je jongste kleinkind staan bewonderen.
Luisteren naar zijn brabbeltaal met volle ernst.
Denken aan je moeder,wat zij nog kon in haar Herfst.
Je tonen zoals je bent.
Mogen en kunnen rijden op onze wijde wegen allegaar.
Je kinderen,die je graag zien,dat je het voelt en het is waar.
Ik heb veel gekregen.
Aan alle goede mensen,die dit willen lezen.
Wens ik een deugddoende herfst, ook aan alles wat leeft.
Hierna de winter,die ook zijn charme heeft.